سلام دوست من

مي‌خواي بدوني خونه‌ي خدا كجاست؟ خونه‌ي خدا اون بالاست تو آسمونه. به خاطر همينه كه وقتي مي‌خواي باهاش حرف بزني آسمون رو نگاه مي‌كني. هر وقت مي‌خواي دعا كني دستاتو رو به آسمون مي‌بري. در خونه‌ي خدا هميشه بازه مثل خونه‌هاي ما حصار، پنجره و قفل مركزي نداره. هر كي در خونش در بزنه نياز به اف اف نداره فقط ميگه بفـرما تو.

اما وقتي باهاش خيلي خوب ميشي، ندار ميشي اونوقت خدا مي‌ياد پايين اينقدر مي‌ياد پايين كه وقتي مي‌خواي باهاش حرف بزني ديگه نياز نيست بالا رو نگاه كني فقط كافيست دستتو روي قلبت بزاري.

ثروت خدا خيلي زياده خيلي زياد. حتي بيشتـر از دارايي ما آدم‌ها. اينقدر ثروت داره كه هر كدوم از ما هر چقدر ازش بخواهيم بهمون مي‌ده. بلاعوض بدون سود. ثروت خدا پول نيست. عشق، محبت، صفاست، وجدان و ...  اما خدا مثل ما انسان‌ها حقيـر و بي‌جنبه نيست.

رنگ خدا سفيده بدون هيچگونه لكي. سفيد يه دست. سفيد مطلق

خدا هميشه در دسترسه شب و روز، وقت و بي‌وقت، تو خونه، تو بيابون و خيابون. هر وقت بهش نياز داشته باشي باهاته فقط كافيست صداش بزني.

ملاقات با خدا زمان و مكان نداره. براي ديدنش هم مثل دولتمـردان،‌ سياستمداران، رئيس و رؤسا نياز به بند( پ ) نداري. نياز نيست براي ديدن و حرف زدن باهاش چند هفته و چند ماه در ليست انتظار بموني. تازه وقتي كارت رو انجام داد منتي سرت نمي‌زاره. من من نمي‌كنه.

چهره خدا مثل چهره يه دوسته. يه دوست خوب كه مي‌توني تمام حرفاتو بهش بزني حتي اون حرف‌هايي رو كه به بابا و مامانت نميگي. خدا مثل دوست خوبت رازداره هميشه هواتو داره چه تو شادي چه تو غم.

مهرباني خدا مثل مهربوني مامانه. قهر و دعواش مثل قهرهاي باباست. كه اگـر به موقع دعوات نكنه هيچوقت متوجه عشق و علاقه‌ي خالصانه‌اش نميشي. فقط مي‌تونم بگم خدا شبيه يه دوسته. يه دوست واقعي.

البته اين حرف براي يه بچه سه‌ساله خيلي سنگين و غيرقابل هضمه. اما براي ما كه ادعاي بزرگي داريم قابل فهمه .

خدايا به داده و نداده‌ و گرفته‌ات شكـر. كه داده‌ات نعمت است و نداده‌ات حكمت است و

گرفته ات امتحان.

 گرفته‌ات امتحان.

                                               "خداجونم دوست دارم"